Welkom op de site van minicamping “De Klompen” te Nijhuizum. In het Fries landelijk gelegen dorpje Nijhuizum, te midden van de landerijen staat onze boerderij “de Klompepleats”. Al vier generaties lang woont hier de familie Van Dijk, actief als veehouder.

In 2026 wonen wij, als familie van Dijk, 100 jaar op “de Klompepleats”. Ter ere van dit gebeuren gingen Tineke Jorritsma, Marcelle Mulder en Nico Postma in gesprek met verschillende mensen die betrokken zijn bij onze “pleats”. Lees het onderstaande interview, met de mogelijke 5de generatie. Gemaakt door Marcelle Mulder.

Sinds 2005 hebben we naast het veehouderijbedrijf een minicamping opgezet. Met het realiseren van deze minicamping willen we ook andere mensen de kans geven (om samen met ons) te genieten van deze unieke plek.

Let op ! Pinksteren staan wij helemaal vol.

Groetjes van Auke, Janke Jeltsje, Djura en Jeldau van Dijk.

Vragen graag via het contactformulier.

100 jaar familie Van Dijk op de Klompepleats

Djura: ‘Als je op zo’n plek woont, heb je altijd vrijheid.’

Al vier generaties lang werkt en leeft de familie Van Dijk op de Klompepleats. Ook de vijfde generatie loopt er sinds achttien jaar rond. De dochters van Janke Jeltsje en Auke, Djura en Jeldau, groeien er met veel liefde voor de dieren en de plek op. Jeldau kwam in 2025 bij het twintigjarig bestaan van de camping al aan het woord. Djura vertelt nu over haar kijk op het leven op de boerderij, over haar opleiding en mogelijke toekomst.

‘Opgroeien op de Klompepleats vond ik heel leuk. Ik keek laatst in mijn fotoboeken naar mijn kinderfoto’s en op alle veel foto’s sta ik of met een konijn of met de katten of met weidevogels, in het hooi, op de trekker. Hier opgroeien heeft me veel vrijheid gebracht. En ik werd er ook snel zelfstandig van: je woont hier toch van de stad af, dus als je daar heen wil, moet je zelf heen fietsen. Het leven hier op de boerderij maakte me ook snel verantwoordelijk. Er moeten hier altijd klusjes gebeuren, iedereen heeft zijn of haar taak en daar ben je een beetje verantwoordelijk voor. Toen ik heel klein was vond ik het leven met de dieren leuk. Later kreeg ik interesse in andere dingen. Mijn vriendinnen gingen bijvoorbeeld op vakantie naar Londen, Oostenrijk en nog verder weg. Ze deden allemaal heel vette dingen. Wij gingen gewoon een midweekje naar Texel. Niet dat dat niet leuk was, maar ik zag toen: je moet door de boerderij wel veel dingen inleveren. Dus toen dacht ik: ik wil echt niet op de boerderij later. Dan ben je nooit echt vrij.

Nu zie ik het andersom, ben ik het meer gaan waarderen: deze plek en de vrijheid die je hier hebt. Natuurlijk, die koeien moeten gemolken en gevoerd worden, maar de rest van de dag ben je eigen baas, omdat het je eigen bedrijf is. In de coronatijd was ik veel hier thuis en ja, hier kon je om negen uur “s avonds gewoon naar buiten als je dat wilde. Toen besefte ik: als je op zo’n plek woont, heb je wel altijd vrijheid.

Toen ben ik erover gaan nadenken. Ik moest een vakkenpakket kiezen en ik ging naar open dagen van agrarische opleidingen in Dronten en in Leeuwarden en daar werd ik helemaal enthousiast van. Ik heb gekozen voor het vakkenpakket dat daarbij hoorde en keek erg uit naar mijn vervolgopleiding HBO Dier- en veehouderij bij Van Hall Larenstein, waar ik nu op zit. De opleiding duurt vier jaar en je kan boerin worden, maar ook nog heel veel dingen daaromheen. Je kan voeradviseur worden, doorleren voor dierenarts, de adviseurskant op. Het is een brede opleiding.

Het mooiste van alles vind ik toch de plek hier. En de vrijheid. En ook het werk met de koeien, dat vind ik leuk, daar word ik enthousiast van. Maar áls ik het over zou nemen, dan zou ik zeker ook de camping erbij doen, want ik vind het ook leuk om met de mensen in contact te zijn. Ik hoop dat wat heit en mem en de generaties daarvoor hebben opgebouwd voort te kunnen zetten. En hoe dat er in de toekomst uit zal zien? We zullen het zien. En zo is het!